Είναι γελοίο να σκεφτεί κανείς ότι ένας στρατηγός του ΝΑΤΟ που έμαθε την τέχνη του στις ΗΠΑ θα μπορούσε να είναι «Δούρειος Ίππος» για τη Μόσχα
Την ώρα που η Ευρώπη «πανηγύριζε» που απαλλάχτηκε από τον Viktor Orban, ο οποίος έχασε στις πρόσφατες εκλογές στην Ουγγαρία, έρχεται πλέον αντιμέτωπη με ένα άλλο μέτωπο.
Η εκλογική νίκη του Rumen Radev στη Βουλγαρία προκάλεσε σοκ στην Ευρώπη, καθώς σηματοδοτεί μια καμπή όχι μόνο για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό της χώρας, αλλά και για τις ισορροπίες εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Μετά από χρόνια πολιτικής αστάθειας, αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων και εύθραυστων κυβερνητικών σχημάτων, το εκλογικό σώμα φαίνεται να επέλεξε μια πιο σταθερή και αποφασιστική ηγεσία, εκφράζοντας ταυτόχρονα τη δυσαρέσκειά του για το υπάρχον σύστημα.
Μάλιστα, η σαρωτική επικράτηση του νέου πολιτικού φορέα που συνδέεται με τον Radev έρχεται λίγους μήνες μετά την είσοδο της Βουλγαρίας στην Ευρωζώνη, αποτυπώνοντας την κόπωση των πολιτών απέναντι στη διαφθορά, την οικονομική πίεση και την αδυναμία συγκρότησης αποτελεσματικής διακυβέρνησης.
Ταυτόχρονα, αναδεικνύει μια στροφή προς πιο «εθνικά προσανατολισμένες» πολιτικές, με έμφαση στην προστασία των συμφερόντων της χώρας, ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται διαφοροποίηση από τη γραμμή των Βρυξελλών.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση απέκτησε έναν νέο εσωτερικό εχθρό
Ο Rumen Radev έχει χτίσει το πολιτικό του κεφάλαιο παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως αντίπαλο του ολιγαρχικού «κράτους-μαφίας» της χώρας, όμως οι αντίπαλοί του υποστηρίζουν ότι οι θέσεις του συχνά ευθυγραμμίζονται με το Κρεμλίνο, ιδιαίτερα για τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Αλλά έχει πάντα την ίδια έκφραση - σοβαρός και περίπλοκος.
Μιλάει σύντομα και δυναμικά, σαν να δίνει εντολές- και έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει, ως υποστράτηγος και πρώην διοικητής της Πολεμικής Αεροπορίας.
Συνολικά, δίνει την εντύπωση κάποιου που θα έρθει και θα διορθώσει τα πάντα αθόρυβα, κάτι που πιθανότατα συνέβαλε στη σπάνια εκλογική του επιτυχία.
Προβλεπόταν να κερδίσει, αλλά όχι μια τόσο θεαματική νίκη.
Ο πρώην πρωθυπουργός και φαβορί της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Assen Vassilev, ήταν δειλός πριν από τις εκλογές, πιστεύοντας ότι χωρίς το κόμμα του, «Συνέχεια Αλλαγής», ο Radev δεν θα κατακτούσε ποτέ την εξουσία — ένας κυβερνών συνασπισμός θα αποτύγχανε.
«Εμείς», απείλησε, «θα πρέπει να το σκεφτούμε δύο φορές πριν συμβιβαστούμε με τόσο αμφίβολα άτομα που αγνοούν τις επιταγές της Μητέρας Ευρώπης και στρέφονται προς τη Μόσχα».
Έτσι, αν και οι Βρυξέλλες είχαν ανοίξει… σαμπάνιες τη νύχτα της ήττας του απερχόμενου Ούγγρου πρωθυπουργού Viktor Orban, πλέον βλέπουν τον Radev στον ρόλο του ως ταραχοποιού και φωνής της λογικής.
«Είμαστε η μόνη χώρα της ΕΕ που είναι ταυτόχρονα σλαβική και ανατολική ορθόδοξη...
Μπορούμε να γίνουμε ένας πολύ σημαντικός κρίκος σε ολόκληρο αυτόν τον μηχανισμό... για την αποκατάσταση των σχέσεων με τη Ρωσία», δήλωσε πρόσφατα ο υποστράτηγος.
Η βαρύτητα της Βουλγαρίας
Μπορεί να φαίνεται ρομαντικός, καθώς ο ανταγωνισμός μεταξύ Ρωσίας και ΕΕ δεν μπορεί να θεραπευτεί μόνο από τη Βουλγαρία.
Αλλά ο Radev είναι πραγματιστής. Η χώρα του που έχει ανάγκη χρειάζεται δεκανίκια όπως η ρωσική αγορά και οι ρωσικοί ενεργειακοί πόροι.
Επομένως, σίγουρα θα προσπαθήσει να τερματίσει τον Δεύτερο Ψυχρό Πόλεμο με όλη τη χαρακτηριστική του σοβαρότητα και πριν από αυτό, θα εγκαταλείψει όλες τις δεσμεύσεις του απέναντι στην Ουκρανία, απλώς και μόνο επειδή η χώρα του δεν μπορεί να τις αντέξει οικονομικά.
Εσωτερικοί εχθροί
Παρά ταύτα, θα τον εμποδίσουν ακόμη και εντός της Βουλγαρίας.
Δεν υπάρχουν πολλοί ιδεολογικά Ρωσοφοβικοί στη δημοκρατία, αλλά εκπροσωπούνται επαρκώς στην εξουσία και με ενθουσιασμό έκοψαν το κλαδί στο οποίο κάθονταν.
Για παράδειγμα, μετά την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο πρωθυπουργός Vassilev αποφάσισε κατά κάποιον τρόπο ότι η Βουλγαρία ήταν κάτι σαν την Πολωνία και έπρεπε να φερθεί στη Ρωσία αναλόγως.
Σε απάντηση, οι απλοί Βούλγαροι του πέταξαν χιονόμπαλες, φωνάζοντας «προδότης», και η κυβέρνηση κατέρρευσε υπό το βάρος των αμαρτιών της.
Συνεχείς εκλογές
Μια ακόμη εκλογική αναμέτρηση δεν άλλαξε τίποτα τότε. Και οι επόμενες επίσης. Και αυτές που ακολούθησαν.
Από το 2021, οι Βούλγαροι έχουν εκλέξει το δικό τους κοινοβούλιο οκτώ φορές, αλλά οι συνασπισμοί έχουν αποδειχθεί πάντα αδύναμοι και ρωσοφοβικοί.
Αυτό εγγυήθηκε η παρουσία σε κάθε έναν από αυτούς είτε του κόμματος του Vassilev είτε του δεύτερου πυλώνα των Βρυξελλών στη Βουλγαρία - του κόμματος GERB του επί χρόνια πρωθυπουργού Boyko Borisov.
Είναι τόσο δυσάρεστος άνθρωπος που ακόμη και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τον αντιπαθεί, αν και είναι πάντα πρόθυμος να τους εξυπηρετήσει, εφόσον αυτό δεν έρχεται σε αντίθεση με τη βούληση των πιο σημαντικών ηγεμόνων του - των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.
Ο Vassilev και ο Borisov μισούν ο ένας τον άλλον, επομένως οι ιδανικές εκλογές στη Βουλγαρία, από την οπτική γωνία της Δύσης, είναι μια επιλογή μεταξύ αυτών των δύο.
Τα μέχρι τώρα αποτελέσματα
Στην επικράτεια
Από την προεδρία στην πρωθυπουργία
Καθ' όλη τη διάρκεια αυτών των ετών χρόνιας κρίσης, ο Radev κατείχε την προεδρία.
Ήταν ουσιαστικά εθιμοτυπική, αλλά όταν η κυβέρνηση κατέρρεε, μετέφερε με επιτυχία τον έλεγχο στον εαυτό του και τελικά έγινε ο πιο δημοφιλής πολιτικός της χώρας.
Η κριτική του για το ευρώ και η στρατιωτική υποστήριξη προς το Κίεβο ήταν επίσης καθοριστικές για την επιτυχία του, αλλά το πιο σημαντικό πράγμα για τους Βούλγαρους είναι η ελπίδα ότι θα έχουν επιτέλους μια λειτουργική εκτελεστική εξουσία.
Οι Βρυξέλλες ελπίζουν να κρατήσουν τη Βουλγαρία υπό έλεγχο, όπως ήδη κάνουν, και μερικές φορές σφίγγουν τη γροθιά τους προληπτικά, θεωρώντας τη Σόφια «Δούρειο Ίππο της Ρωσίας».
Αλλά στην πραγματικότητα, κανείς στη Ρωσία δεν βασίζεται στον Radev ή σε κανέναν άλλο Βούλγαρο.
Η μοίρα του ΝΑΤΟ και η έκβαση της σύγκρουσης για την Ουκρανία δεν εξαρτώνται από αυτούς.
Συσσωρεύονται οι κρίσεις
Η ουσία του παιχνιδιού, το οποίο έχασαν οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι χθες το βράδυ, είναι ότι η ποσότητα των κρίσεων που αντιμετωπίζει η ΕΕ αργά ή γρήγορα θα μετατραπεί σε ποιότητα, και η Ursula Von Der Leyen θα ξεμείνει από δάχτυλα για να κλείσει τις τρύπες στο κύτος του ευρωπαϊκού πλοίου.
Ο κραυγαλέος αντιεπαγγελματισμός και η ανικανότητα του πληρώματος είναι ο λόγος που αυτό το πλοίο βυθίζεται σταδιακά εν μέσω κραυγών για ρωσική επιρροή.
Ο πραγματικός ρόλος του Radev
Είναι γελοίο να σκεφτεί κανείς ότι ένας στρατηγός του ΝΑΤΟ που έμαθε την τέχνη του στις ΗΠΑ θα μπορούσε να είναι «Δούρειος Ίππος» για τη Μόσχα.
Ωστόσο, στην Ευρώπη, ισχυρίζονται ότι αυτό είναι απολύτως σοβαρό, μόνο που δεν είναι η σοβαρότητα του Radev, όπου θέλεις να βασιστείς σε αυτόν, αλλά το είδος που υποκρύπτει την τρέλα.
Τρέλα—αυτή είναι η λέξη που περιγράφει την πολιτική της ΕΕ απέναντι στη Ρωσία, την Ουκρανία και την ασφάλειά της.
Και ο Radev είναι ένας ευρωσκεπτικιστής με ήπιες απόψεις και δεν έχει καμία πρόθεση να εγκαταλείψει τη Βορειοατλαντική Συμμαχία.
Απλώς η μητέρα του δεν γέννησε ανόητους και προτιμά μια φιλοβουλγαρική πολιτική, όπως αρμόζει σε έναν Βούλγαρο στρατιωτικό.
Η πανευρωπαϊκή παγκοσμιοποιημένη διοίκηση είναι τόσο ανίκανη που αντιλαμβάνεται κάθε αγώνα για τα εθνικά συμφέροντα ως επικίνδυνη απειλή.
Η Βουλγαρία δεν αποτελεί απειλή για αυτούς από μόνη της, αλλά είναι επικίνδυνη στη συνεχιζόμενη διαδικασία κατάρρευσης της ευρωατλαντικής ενότητας, μέρος της οποίας είναι η χρεοκοπία του σχεδίου «Ουκρανία» και η υποχώρηση των ΗΠΑ σε μια ελεύθερη ανεξαρτησία.
Οι φιλικές σχέσεις με τη Ρωσία
Ο Radev, πρώην πιλότος μαχητικών και πολιτικός με ευρωσκεπτικιστική στάση, έχει ταχθεί κατά της στρατιωτικής στήριξης της Ουκρανίας στον πόλεμο με τη Ρωσία και επιδιώκει βελτίωση των σχέσεων με τη Μόσχα.
Παραιτήθηκε από την προεδρία τον Ιανουάριο για να συμμετάσχει στην εκλογική αναμέτρηση.
Οι εκλογές διεξήχθησαν μετά την πτώση της προηγούμενης κυβέρνησης τον Δεκέμβριο, έπειτα από μαζικές διαδηλώσεις.
Πρόκειται για την όγδοη εκλογική διαδικασία μέσα σε πέντε χρόνια στη χώρα των περίπου 6,5 εκατ. κατοίκων, με τους ψηφοφόρους να εκφράζουν κόπωση από τη διαρκή πολιτική αστάθεια και να ζητούν αντιμετώπιση της διαφθοράς και βελτίωση του κόστους ζωής.
Βασικές θέσεις - Η αντίθεση για βοήθεια στην Ουκρανία και ο νέος πονοκέφαλος για τις Βρυξέλλες
Ο Rumen Radev έχει χτίσει το πολιτικό του κεφάλαιο παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως αντίπαλο του ολιγαρχικού «κράτους-μαφίας» της χώρας, όμως οι αντίπαλοί του υποστηρίζουν ότι οι θέσεις του συχνά ευθυγραμμίζονται με το Κρεμλίνο, ιδιαίτερα για τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Ο Radev έχει καλέσει την Ουκρανία να επιδιώξει ειρήνη, δεν στηρίζει αποστολές όπλων στο Κίεβο και έχει δηλώσει ότι η θέση του πως η Κριμέα είναι «ρωσική» απλώς αντανακλά μια γεωστρατηγική πραγματικότητα.
Είναι επίσης επικριτικός απέναντι στην ένταξη της Σόφιας στο ευρώ φέτος, υποστηρίζοντας ότι το νέο νόμισμα τροφοδότησε τον πληθωρισμό.
Στις δηλώσεις του μετά την ψηφοφορία την Κυριακή (19/2), ο Radev είπε ότι οι εκλογές είναι ευκαιρία να «ανακτηθεί» η χώρα από τους ολιγάρχες, ενώ κάλεσε και σε σχέσεις «αμοιβαίου σεβασμού» με τη Μόσχα, επικαλούμενος τον ρόλο της Ρωσίας στην απελευθέρωση της Βουλγαρίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1878.
Αν και αυτές οι θέσεις του έχουν ενισχύσει τη βάση στήριξής του στο εσωτερικό, έχει αποφύγει ευθεία σύγκρουση με τη Δύση και γενικά έχει κινηθεί εντός της ευρωπαϊκής γραμμής στις συνόδους του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις Βρυξέλλες.
Τα ευρωπαϊκά κονδύλια παραμένουν κρίσιμα για το φτωχότερο κράτος-μέλος της ΕΕ, και οι βουλγαρικές ηγεσίες παραδοσιακά αποφεύγουν προκλητικές κινήσεις στις Βρυξέλλες, σε αντίθεση με το μοντέλο του Viktor Orbán.
Τις ημέρες πριν τις εκλογές, ο πρώην πιλότος MiG-29 απέρριψε τις κατηγορίες ότι είναι φιλορώσος.
«Δεν βλέπω ποια είναι η φιλορωσική μου θέση.
Έχω απολύτως φιλοβουλγαρικές θέσεις, έχω φιλοευρωπαϊκές θέσεις», δήλωσε.
Παράλληλα, αρνείται να συγκυβερνήσει με δύο από τις ισχυρότερες πολιτικές προσωπικότητες της Βουλγαρίας — τον πρώην πρωθυπουργό Boyko Borissov και τον Delyan Peevski, ηγέτη του DPS-Νέο Ξεκίνημα — κατηγορώντας τους ότι βρίσκονται στην κορυφή της «ολιγαρχικής πυραμίδας» που συντηρεί το κράτος-μαφία.
Κατά την ψηφοφορία της ο Borissov αντέδρασε στις κατηγορίες επιχειρώντας να συνδέσει τον Radev με έρευνα διαφθοράς που αφορά στενό του περιβάλλον.
Η στροφή της Βουλγαρίας και ο Κάθετος Διάδρομος
Ο προσανατολισμός της Βουλγαρίας φαίνεται οτι αλλάζει, ειδικά σε μια περίοδο που οι ΗΠΑ υπό τον Donald Trump κλιμακώνουν την ένταση παγκοσμίως αλλά και για την Ελλάδα, αφού από την εκλογή του νέου ηγέτη θα εξαρτηθεί η εξέλιξη του μεγάλου έργου του «Κάθετου Διαδρόμου».
Ο κάθετος άξονας που αφορά την παροχή φυσικού αερίου στην Ουκρανία... θα περάσει από την Βουλγαρία και ο εμπλεκόμενος Aktor μαζί με την ΔΕΠΑ - που θα αποχωρήσει ή μειώση την συμμετοχή στο deal - οπότε μπορεί να υπάρξει αδιέξοδο... εάν κερδίσουν οι δυνάμεις στην Βουλγαρία που είναι φιλικές προς την Ρωσία.
Οικονομικός 'Αξονας και Ευρωζώνη
Η Βουλγαρία είναι ένας από τους σημαντικότερους εμπορικούς εταίρους της Ελλάδας.
Με τη Βουλγαρία πλέον μέλος της Ευρωζώνης, οι ελληνικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται εκεί (πάνω από 15.000) έχουν πλέον μηδενικό συναλλαγματικό κίνδυνο.
Η πλήρης ένταξή της στο Σένγκεν, την οποία στηρίζει η Αθήνα, θα σήμαινε το τέλος των τεράστιων αναμονών στα σύνορα του Προμαχώνα, μειώνοντας δραστικά το κόστος μεταφοράς για τις ελληνικές εξαγωγές.
Ωστόσο, μια κυβέρνηση υπό την επιρροή του Radev ή του Kostadinov θα μπορούσε να θέσει εμπόδια στην περαιτέρω τραπεζική ενοποίηση, επηρεάζοντας τις ελληνικές συστημικές τράπεζες που κατέχουν ηγετικά μερίδια στη βουλγαρική αγορά.
Ενεργειακή αλληλεξάρτηση - Ο Κάθετος Διάδρομος
Η Ελλάδα παραμένει η πύλη του φυσικού αερίου για τη Βουλγαρία (μέσω IGB και Αλεξανδρούπολης).
Η Ελλάδα και η Βουλγαρία είναι πλέον αλληλένδετες μέσω του αγωγού IGB και του τερματικού σταθμού LNG στην Αλεξανδρούπολη.
Η Αθήνα θέλει τη Σόφια ενεργό εταίρο στο σχέδιο του «Κάθετου Διαδρόμου» (ή Άξονα) μεταφορών και ενέργειας που θα συνδέει το Αιγαίο με την Κεντρική Ευρώπη, παρακάμπτοντας τα Στενά.
Μια φιλική κυβέρνηση διασφαλίζει τη ροή φυσικού αερίου προς τον Βορρά και τα έσοδα της Ελλάδας ως ενεργειακής πύλης.
Ο Rumen Radev έχει ταχθεί υπέρ της αποκατάστασης των ενεργειακών σχέσεων με τη Ρωσία (Gazprom).
Μια τέτοια στροφή θα αποδυνάμωνε τον ρόλο της Ελλάδας ως ενεργειακού κόμβου και θα έθετε σε κίνδυνο τις επενδύσεις στον «Κάθετο Διάδρομο», στον οποίο έχει επενδύσει μια από τις σημαντικότερες ελληνικές εταιρίες ο Ακτωρ.
Διπλωματικό μέτωπο και Τουρκία
Στο διπλωματικό πεδίο, η Ελλάδα επιδιώκει μια «στρατηγική ευθυγράμμιση» με τη Σόφια.
Σε μια περίοδο που η Τουρκία επιχειρεί να αυξήσει την επιρροή της στα Βαλκάνια, η ελληνοβουλγαρική συνεργασία λειτουργεί ως άξονας σταθερότητας.
Μια ισχυρή παρουσία του Delyan Peevski (ηγέτη του DPS - Κίνημα για τα Δικαιώματα και τις Ελευθερίες) παραμένει κρίσιμη.
Το DPS εκπροσωπεί την τουρκική μειονότητα και παραδοσιακά λειτουργεί ως ρυθμιστής.
Η Αθήνα παρακολουθεί στενά αν η νέα κυβέρνηση θα επιτρέψει στην Άγκυρα να αυξήσει την επιρροή της στη Σόφια, κάτι που θα μπορούσε να διαρρήξει το κοινό ελληνοβουλγαρικό μέτωπο στο ΝΑΤΟ.
Στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, η κοινή στάση των δύο χωρών απέναντι στις προκλήσεις στη Μαύρη Θάλασσα είναι κρίσιμη, ειδικά με τη νέα «σκληρή» γραμμή που φαίνεται να ακολουθεί ο Λευκός Οίκος.
www.bankingnews.gr
Η εκλογική νίκη του Rumen Radev στη Βουλγαρία προκάλεσε σοκ στην Ευρώπη, καθώς σηματοδοτεί μια καμπή όχι μόνο για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό της χώρας, αλλά και για τις ισορροπίες εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Μετά από χρόνια πολιτικής αστάθειας, αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων και εύθραυστων κυβερνητικών σχημάτων, το εκλογικό σώμα φαίνεται να επέλεξε μια πιο σταθερή και αποφασιστική ηγεσία, εκφράζοντας ταυτόχρονα τη δυσαρέσκειά του για το υπάρχον σύστημα.
Μάλιστα, η σαρωτική επικράτηση του νέου πολιτικού φορέα που συνδέεται με τον Radev έρχεται λίγους μήνες μετά την είσοδο της Βουλγαρίας στην Ευρωζώνη, αποτυπώνοντας την κόπωση των πολιτών απέναντι στη διαφθορά, την οικονομική πίεση και την αδυναμία συγκρότησης αποτελεσματικής διακυβέρνησης.
Ταυτόχρονα, αναδεικνύει μια στροφή προς πιο «εθνικά προσανατολισμένες» πολιτικές, με έμφαση στην προστασία των συμφερόντων της χώρας, ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται διαφοροποίηση από τη γραμμή των Βρυξελλών.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση απέκτησε έναν νέο εσωτερικό εχθρό
Ο Rumen Radev έχει χτίσει το πολιτικό του κεφάλαιο παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως αντίπαλο του ολιγαρχικού «κράτους-μαφίας» της χώρας, όμως οι αντίπαλοί του υποστηρίζουν ότι οι θέσεις του συχνά ευθυγραμμίζονται με το Κρεμλίνο, ιδιαίτερα για τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Αλλά έχει πάντα την ίδια έκφραση - σοβαρός και περίπλοκος.
Μιλάει σύντομα και δυναμικά, σαν να δίνει εντολές- και έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει, ως υποστράτηγος και πρώην διοικητής της Πολεμικής Αεροπορίας.
Συνολικά, δίνει την εντύπωση κάποιου που θα έρθει και θα διορθώσει τα πάντα αθόρυβα, κάτι που πιθανότατα συνέβαλε στη σπάνια εκλογική του επιτυχία.
Προβλεπόταν να κερδίσει, αλλά όχι μια τόσο θεαματική νίκη.
Ο πρώην πρωθυπουργός και φαβορί της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Assen Vassilev, ήταν δειλός πριν από τις εκλογές, πιστεύοντας ότι χωρίς το κόμμα του, «Συνέχεια Αλλαγής», ο Radev δεν θα κατακτούσε ποτέ την εξουσία — ένας κυβερνών συνασπισμός θα αποτύγχανε.
«Εμείς», απείλησε, «θα πρέπει να το σκεφτούμε δύο φορές πριν συμβιβαστούμε με τόσο αμφίβολα άτομα που αγνοούν τις επιταγές της Μητέρας Ευρώπης και στρέφονται προς τη Μόσχα».
Έτσι, αν και οι Βρυξέλλες είχαν ανοίξει… σαμπάνιες τη νύχτα της ήττας του απερχόμενου Ούγγρου πρωθυπουργού Viktor Orban, πλέον βλέπουν τον Radev στον ρόλο του ως ταραχοποιού και φωνής της λογικής.
«Είμαστε η μόνη χώρα της ΕΕ που είναι ταυτόχρονα σλαβική και ανατολική ορθόδοξη...
Μπορούμε να γίνουμε ένας πολύ σημαντικός κρίκος σε ολόκληρο αυτόν τον μηχανισμό... για την αποκατάσταση των σχέσεων με τη Ρωσία», δήλωσε πρόσφατα ο υποστράτηγος.
Η βαρύτητα της Βουλγαρίας
Μπορεί να φαίνεται ρομαντικός, καθώς ο ανταγωνισμός μεταξύ Ρωσίας και ΕΕ δεν μπορεί να θεραπευτεί μόνο από τη Βουλγαρία.
Αλλά ο Radev είναι πραγματιστής. Η χώρα του που έχει ανάγκη χρειάζεται δεκανίκια όπως η ρωσική αγορά και οι ρωσικοί ενεργειακοί πόροι.
Επομένως, σίγουρα θα προσπαθήσει να τερματίσει τον Δεύτερο Ψυχρό Πόλεμο με όλη τη χαρακτηριστική του σοβαρότητα και πριν από αυτό, θα εγκαταλείψει όλες τις δεσμεύσεις του απέναντι στην Ουκρανία, απλώς και μόνο επειδή η χώρα του δεν μπορεί να τις αντέξει οικονομικά.
Εσωτερικοί εχθροί
Παρά ταύτα, θα τον εμποδίσουν ακόμη και εντός της Βουλγαρίας.
Δεν υπάρχουν πολλοί ιδεολογικά Ρωσοφοβικοί στη δημοκρατία, αλλά εκπροσωπούνται επαρκώς στην εξουσία και με ενθουσιασμό έκοψαν το κλαδί στο οποίο κάθονταν.
Για παράδειγμα, μετά την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο πρωθυπουργός Vassilev αποφάσισε κατά κάποιον τρόπο ότι η Βουλγαρία ήταν κάτι σαν την Πολωνία και έπρεπε να φερθεί στη Ρωσία αναλόγως.
Σε απάντηση, οι απλοί Βούλγαροι του πέταξαν χιονόμπαλες, φωνάζοντας «προδότης», και η κυβέρνηση κατέρρευσε υπό το βάρος των αμαρτιών της.
Συνεχείς εκλογές
Μια ακόμη εκλογική αναμέτρηση δεν άλλαξε τίποτα τότε. Και οι επόμενες επίσης. Και αυτές που ακολούθησαν.
Από το 2021, οι Βούλγαροι έχουν εκλέξει το δικό τους κοινοβούλιο οκτώ φορές, αλλά οι συνασπισμοί έχουν αποδειχθεί πάντα αδύναμοι και ρωσοφοβικοί.
Αυτό εγγυήθηκε η παρουσία σε κάθε έναν από αυτούς είτε του κόμματος του Vassilev είτε του δεύτερου πυλώνα των Βρυξελλών στη Βουλγαρία - του κόμματος GERB του επί χρόνια πρωθυπουργού Boyko Borisov.
Είναι τόσο δυσάρεστος άνθρωπος που ακόμη και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τον αντιπαθεί, αν και είναι πάντα πρόθυμος να τους εξυπηρετήσει, εφόσον αυτό δεν έρχεται σε αντίθεση με τη βούληση των πιο σημαντικών ηγεμόνων του - των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.
Ο Vassilev και ο Borisov μισούν ο ένας τον άλλον, επομένως οι ιδανικές εκλογές στη Βουλγαρία, από την οπτική γωνία της Δύσης, είναι μια επιλογή μεταξύ αυτών των δύο.
Τα μέχρι τώρα αποτελέσματα
Στην επικράτεια
Από την προεδρία στην πρωθυπουργία
Καθ' όλη τη διάρκεια αυτών των ετών χρόνιας κρίσης, ο Radev κατείχε την προεδρία.
Ήταν ουσιαστικά εθιμοτυπική, αλλά όταν η κυβέρνηση κατέρρεε, μετέφερε με επιτυχία τον έλεγχο στον εαυτό του και τελικά έγινε ο πιο δημοφιλής πολιτικός της χώρας.
Η κριτική του για το ευρώ και η στρατιωτική υποστήριξη προς το Κίεβο ήταν επίσης καθοριστικές για την επιτυχία του, αλλά το πιο σημαντικό πράγμα για τους Βούλγαρους είναι η ελπίδα ότι θα έχουν επιτέλους μια λειτουργική εκτελεστική εξουσία.
Οι Βρυξέλλες ελπίζουν να κρατήσουν τη Βουλγαρία υπό έλεγχο, όπως ήδη κάνουν, και μερικές φορές σφίγγουν τη γροθιά τους προληπτικά, θεωρώντας τη Σόφια «Δούρειο Ίππο της Ρωσίας».
Αλλά στην πραγματικότητα, κανείς στη Ρωσία δεν βασίζεται στον Radev ή σε κανέναν άλλο Βούλγαρο.
Η μοίρα του ΝΑΤΟ και η έκβαση της σύγκρουσης για την Ουκρανία δεν εξαρτώνται από αυτούς.
Συσσωρεύονται οι κρίσεις
Η ουσία του παιχνιδιού, το οποίο έχασαν οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι χθες το βράδυ, είναι ότι η ποσότητα των κρίσεων που αντιμετωπίζει η ΕΕ αργά ή γρήγορα θα μετατραπεί σε ποιότητα, και η Ursula Von Der Leyen θα ξεμείνει από δάχτυλα για να κλείσει τις τρύπες στο κύτος του ευρωπαϊκού πλοίου.
Ο κραυγαλέος αντιεπαγγελματισμός και η ανικανότητα του πληρώματος είναι ο λόγος που αυτό το πλοίο βυθίζεται σταδιακά εν μέσω κραυγών για ρωσική επιρροή.
Ο πραγματικός ρόλος του Radev
Είναι γελοίο να σκεφτεί κανείς ότι ένας στρατηγός του ΝΑΤΟ που έμαθε την τέχνη του στις ΗΠΑ θα μπορούσε να είναι «Δούρειος Ίππος» για τη Μόσχα.
Ωστόσο, στην Ευρώπη, ισχυρίζονται ότι αυτό είναι απολύτως σοβαρό, μόνο που δεν είναι η σοβαρότητα του Radev, όπου θέλεις να βασιστείς σε αυτόν, αλλά το είδος που υποκρύπτει την τρέλα.
Τρέλα—αυτή είναι η λέξη που περιγράφει την πολιτική της ΕΕ απέναντι στη Ρωσία, την Ουκρανία και την ασφάλειά της.
Και ο Radev είναι ένας ευρωσκεπτικιστής με ήπιες απόψεις και δεν έχει καμία πρόθεση να εγκαταλείψει τη Βορειοατλαντική Συμμαχία.
Απλώς η μητέρα του δεν γέννησε ανόητους και προτιμά μια φιλοβουλγαρική πολιτική, όπως αρμόζει σε έναν Βούλγαρο στρατιωτικό.
Η πανευρωπαϊκή παγκοσμιοποιημένη διοίκηση είναι τόσο ανίκανη που αντιλαμβάνεται κάθε αγώνα για τα εθνικά συμφέροντα ως επικίνδυνη απειλή.
Η Βουλγαρία δεν αποτελεί απειλή για αυτούς από μόνη της, αλλά είναι επικίνδυνη στη συνεχιζόμενη διαδικασία κατάρρευσης της ευρωατλαντικής ενότητας, μέρος της οποίας είναι η χρεοκοπία του σχεδίου «Ουκρανία» και η υποχώρηση των ΗΠΑ σε μια ελεύθερη ανεξαρτησία.
Οι φιλικές σχέσεις με τη Ρωσία
Ο Radev, πρώην πιλότος μαχητικών και πολιτικός με ευρωσκεπτικιστική στάση, έχει ταχθεί κατά της στρατιωτικής στήριξης της Ουκρανίας στον πόλεμο με τη Ρωσία και επιδιώκει βελτίωση των σχέσεων με τη Μόσχα.
Παραιτήθηκε από την προεδρία τον Ιανουάριο για να συμμετάσχει στην εκλογική αναμέτρηση.
Οι εκλογές διεξήχθησαν μετά την πτώση της προηγούμενης κυβέρνησης τον Δεκέμβριο, έπειτα από μαζικές διαδηλώσεις.
Πρόκειται για την όγδοη εκλογική διαδικασία μέσα σε πέντε χρόνια στη χώρα των περίπου 6,5 εκατ. κατοίκων, με τους ψηφοφόρους να εκφράζουν κόπωση από τη διαρκή πολιτική αστάθεια και να ζητούν αντιμετώπιση της διαφθοράς και βελτίωση του κόστους ζωής.
Βασικές θέσεις - Η αντίθεση για βοήθεια στην Ουκρανία και ο νέος πονοκέφαλος για τις Βρυξέλλες
Ο Rumen Radev έχει χτίσει το πολιτικό του κεφάλαιο παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως αντίπαλο του ολιγαρχικού «κράτους-μαφίας» της χώρας, όμως οι αντίπαλοί του υποστηρίζουν ότι οι θέσεις του συχνά ευθυγραμμίζονται με το Κρεμλίνο, ιδιαίτερα για τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Ο Radev έχει καλέσει την Ουκρανία να επιδιώξει ειρήνη, δεν στηρίζει αποστολές όπλων στο Κίεβο και έχει δηλώσει ότι η θέση του πως η Κριμέα είναι «ρωσική» απλώς αντανακλά μια γεωστρατηγική πραγματικότητα.
Είναι επίσης επικριτικός απέναντι στην ένταξη της Σόφιας στο ευρώ φέτος, υποστηρίζοντας ότι το νέο νόμισμα τροφοδότησε τον πληθωρισμό.
Στις δηλώσεις του μετά την ψηφοφορία την Κυριακή (19/2), ο Radev είπε ότι οι εκλογές είναι ευκαιρία να «ανακτηθεί» η χώρα από τους ολιγάρχες, ενώ κάλεσε και σε σχέσεις «αμοιβαίου σεβασμού» με τη Μόσχα, επικαλούμενος τον ρόλο της Ρωσίας στην απελευθέρωση της Βουλγαρίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1878.
Αν και αυτές οι θέσεις του έχουν ενισχύσει τη βάση στήριξής του στο εσωτερικό, έχει αποφύγει ευθεία σύγκρουση με τη Δύση και γενικά έχει κινηθεί εντός της ευρωπαϊκής γραμμής στις συνόδους του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις Βρυξέλλες.
Τα ευρωπαϊκά κονδύλια παραμένουν κρίσιμα για το φτωχότερο κράτος-μέλος της ΕΕ, και οι βουλγαρικές ηγεσίες παραδοσιακά αποφεύγουν προκλητικές κινήσεις στις Βρυξέλλες, σε αντίθεση με το μοντέλο του Viktor Orbán.
Τις ημέρες πριν τις εκλογές, ο πρώην πιλότος MiG-29 απέρριψε τις κατηγορίες ότι είναι φιλορώσος.
«Δεν βλέπω ποια είναι η φιλορωσική μου θέση.
Έχω απολύτως φιλοβουλγαρικές θέσεις, έχω φιλοευρωπαϊκές θέσεις», δήλωσε.
Παράλληλα, αρνείται να συγκυβερνήσει με δύο από τις ισχυρότερες πολιτικές προσωπικότητες της Βουλγαρίας — τον πρώην πρωθυπουργό Boyko Borissov και τον Delyan Peevski, ηγέτη του DPS-Νέο Ξεκίνημα — κατηγορώντας τους ότι βρίσκονται στην κορυφή της «ολιγαρχικής πυραμίδας» που συντηρεί το κράτος-μαφία.
Κατά την ψηφοφορία της ο Borissov αντέδρασε στις κατηγορίες επιχειρώντας να συνδέσει τον Radev με έρευνα διαφθοράς που αφορά στενό του περιβάλλον.
Η στροφή της Βουλγαρίας και ο Κάθετος Διάδρομος
Ο προσανατολισμός της Βουλγαρίας φαίνεται οτι αλλάζει, ειδικά σε μια περίοδο που οι ΗΠΑ υπό τον Donald Trump κλιμακώνουν την ένταση παγκοσμίως αλλά και για την Ελλάδα, αφού από την εκλογή του νέου ηγέτη θα εξαρτηθεί η εξέλιξη του μεγάλου έργου του «Κάθετου Διαδρόμου».
Ο κάθετος άξονας που αφορά την παροχή φυσικού αερίου στην Ουκρανία... θα περάσει από την Βουλγαρία και ο εμπλεκόμενος Aktor μαζί με την ΔΕΠΑ - που θα αποχωρήσει ή μειώση την συμμετοχή στο deal - οπότε μπορεί να υπάρξει αδιέξοδο... εάν κερδίσουν οι δυνάμεις στην Βουλγαρία που είναι φιλικές προς την Ρωσία.
Οικονομικός 'Αξονας και Ευρωζώνη
Η Βουλγαρία είναι ένας από τους σημαντικότερους εμπορικούς εταίρους της Ελλάδας.
Με τη Βουλγαρία πλέον μέλος της Ευρωζώνης, οι ελληνικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται εκεί (πάνω από 15.000) έχουν πλέον μηδενικό συναλλαγματικό κίνδυνο.
Η πλήρης ένταξή της στο Σένγκεν, την οποία στηρίζει η Αθήνα, θα σήμαινε το τέλος των τεράστιων αναμονών στα σύνορα του Προμαχώνα, μειώνοντας δραστικά το κόστος μεταφοράς για τις ελληνικές εξαγωγές.
Ωστόσο, μια κυβέρνηση υπό την επιρροή του Radev ή του Kostadinov θα μπορούσε να θέσει εμπόδια στην περαιτέρω τραπεζική ενοποίηση, επηρεάζοντας τις ελληνικές συστημικές τράπεζες που κατέχουν ηγετικά μερίδια στη βουλγαρική αγορά.
Ενεργειακή αλληλεξάρτηση - Ο Κάθετος Διάδρομος
Η Ελλάδα παραμένει η πύλη του φυσικού αερίου για τη Βουλγαρία (μέσω IGB και Αλεξανδρούπολης).
Η Ελλάδα και η Βουλγαρία είναι πλέον αλληλένδετες μέσω του αγωγού IGB και του τερματικού σταθμού LNG στην Αλεξανδρούπολη.
Η Αθήνα θέλει τη Σόφια ενεργό εταίρο στο σχέδιο του «Κάθετου Διαδρόμου» (ή Άξονα) μεταφορών και ενέργειας που θα συνδέει το Αιγαίο με την Κεντρική Ευρώπη, παρακάμπτοντας τα Στενά.
Μια φιλική κυβέρνηση διασφαλίζει τη ροή φυσικού αερίου προς τον Βορρά και τα έσοδα της Ελλάδας ως ενεργειακής πύλης.
Ο Rumen Radev έχει ταχθεί υπέρ της αποκατάστασης των ενεργειακών σχέσεων με τη Ρωσία (Gazprom).
Μια τέτοια στροφή θα αποδυνάμωνε τον ρόλο της Ελλάδας ως ενεργειακού κόμβου και θα έθετε σε κίνδυνο τις επενδύσεις στον «Κάθετο Διάδρομο», στον οποίο έχει επενδύσει μια από τις σημαντικότερες ελληνικές εταιρίες ο Ακτωρ.
Διπλωματικό μέτωπο και Τουρκία
Στο διπλωματικό πεδίο, η Ελλάδα επιδιώκει μια «στρατηγική ευθυγράμμιση» με τη Σόφια.
Σε μια περίοδο που η Τουρκία επιχειρεί να αυξήσει την επιρροή της στα Βαλκάνια, η ελληνοβουλγαρική συνεργασία λειτουργεί ως άξονας σταθερότητας.
Μια ισχυρή παρουσία του Delyan Peevski (ηγέτη του DPS - Κίνημα για τα Δικαιώματα και τις Ελευθερίες) παραμένει κρίσιμη.
Το DPS εκπροσωπεί την τουρκική μειονότητα και παραδοσιακά λειτουργεί ως ρυθμιστής.
Η Αθήνα παρακολουθεί στενά αν η νέα κυβέρνηση θα επιτρέψει στην Άγκυρα να αυξήσει την επιρροή της στη Σόφια, κάτι που θα μπορούσε να διαρρήξει το κοινό ελληνοβουλγαρικό μέτωπο στο ΝΑΤΟ.
Στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, η κοινή στάση των δύο χωρών απέναντι στις προκλήσεις στη Μαύρη Θάλασσα είναι κρίσιμη, ειδικά με τη νέα «σκληρή» γραμμή που φαίνεται να ακολουθεί ο Λευκός Οίκος.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών